https://www.youtube.com/watch?v=biq5hEgeCLs

http://vimeo.com/22741329

"Καλημέρα συγκρατούμενε, εε.. συμμαθητή..

"Καλημέρα συγκρατούμενε, εε.. συμμαθητή..

κάθε μέρα μπαίνεις σε ένα χώρο περιτριγυρισμένο από κάγκελα γεμάτο κανόνες για τους οποίους δε ρωτήθηκε ποτέ η γνώμη σου, και με άκρως ιεραρχική δομή (καθηγητές ανώτεροι-μαθητές κατώτεροι). Σε διατάζουν ναπροσέχεις να διαβάζεις, να μην είσαι αφηρημένος, να μην μιλάς, να μην τρως/πίνεις, να μην ακούς μουσική, να μην κάθεσαι "περίεργα" κτλ. ανάλογα με τα βίτσια του κάθε καθηγητή. Και φυσικά αν δεν υπακούσεις η τιμωρία θα είναι μία προσβολή, ένα χαμηλός βαθμός μία απουσία ή μία αποβολή. Ταυτόχρονα σε "διδάσκουν" μιά σειρά από τεχνοκρατικές μαλακίες οι οποίες δε θα σου χρησιμεύσουν καθόλου ως άνθρωπος, παρά μόνο ως επαγγελματίας (ούτε κει βέβαια, αφού θα μείνεις άνεργος κατά πάσα πιθανότητα).

-"Πρέπει να σέβομαι τον καθηγητή μου, είναι ανώτερος. Δεν είμαστε ίσοι και όμιοι." Για ποιόν λόγο να σεβαστείς έναν άνθρωπο που στον φέρανε μία μέρα και χωρίς να σε ρωτήσουν και σου είπαν "ιδού η εξουσία"; Εσύ τον επέλεξες;
-" Είναι μεγαλύτερός μου" Ε και; Εσύ φταις που γεννήθηκες λίγα χρόνια αργότερα;
-"Έχει παραπάνω γνώσεις από μένα, είναι πιό μορφωμένος, και ξέρει περισσότερα". Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υποτάσσεσαι; Ξέρεις τι άνθρωπος είναι; Που ξέρεις εσύ όταν γυρνάει σπίτι του αν δέρνει τα παιδιά του ή αν κοιμάται με μαθήτριες -αν είναι άνδρας- ή αν διακινεί ναρκωτικά κτλ; Ε λοιπόν όχι, δεν τον σέβεσαι μόνο και μόνο λόγω των τεχνοκρατικών του γνώσεων ή λόγω των εμπειριών που ισχυρίζεται ότι κατέχει.
-"Αν δεν υπάρχει εξουσία στην τάξη, θα υπάρξει χάος" Γιατί, έχει δοκιμαστεί ποτέ σε τάξη εναλλακτικός τρόπος μαθήματος και απέτυχε;
Θα αναρωτιέσαι εύλογα: "Και τι πειράζει που γίνονται αυτά; Μόνο έτσι θα πάει μπροστά η κοινωνία". Όχι. Έτσι θα πάει μπροστά το Σύστημα, όχι η κοινωνία. Σε μαθαίνουν κα υπακούς στην οικονομική και πολιτική ελίτ, στο καθεστώς. Γιατί; Διότι η επιβίωσή τους εξαρτάται από τον υποταγή σου. Πώς γίνεται αυτό; Είναι απλό: Από νιάνιαρο σε υποτάσσουν σε κάθε μορφής εξουσία. Από τη στιγμή που θα υποταχθείς στους καθηγητές σου, είσαι έτοιμος να υποταχθείς σε οποιοδήποτε σκουλήκι αντανακλά εξουσία. Γιατί όταν είσαι 7,12,16,18 χρονών υποτάσσεσαι στους καθηγητάδες σου, στα 25,35,40 σου θα υποτάσσεσαι στο αφεντικό σου. Και μία γαμημένη ζωή θα υποτάσσεσαι στην εξουσία και στο Σύστημα χωρίς να τολμάς να αγωνιστείς για την ελευθερία.

Θεωρείς τον εαυτό σου μη υποταγμένο; Την επόμενη φορά που θα σου πει καθηγητής "γιατί δεν διάβασες;" απάντα ήρεμα, σαν να μίλαγες στον καθένα "Δε σε αφορά". Όταν σε διατάξει π.χ. να πιείς νερό μέσα στο μάθημα, απάντα " Και ποιός είσαι συ που θα μου πεις τι να κάνω;" Έχεις τα κότσια; Γιατί αν δεν τα έχεις, μάλλον δεν είσαι τόσο ελέυθερος όσο νομίζεις.

Με λίγα λόγια, το σχολείο είναι ένας φασιστικός εξουσιαστικός μηχανισμός που φυλακίζει τα παιδιά στα κελιά του. Σε αποχαυνώνει, σε μιζεριάζει, σε παθητικοποιεί, σε σαπίζει. Οι καθηγητές αναλαμβάνουν ρόλο μπάτσων, σπαίρνοντας καθημερινά την τρομοκρατία και υποβιβάζοντας όποιον έχει τα κότσια να τους "την πει". Σε μαθαίνουν στην πειθαρχία, στην εγκράτεια και στην ιδέα ότι οι ιεραρχικές σχέσεις είναι όχι απλά φυσιολογικές, αλλά και απαραίτητες. Το έργο τους ολοκληρώνεται εκεί που εσύ θεωρείς πλεόν ότι όλα αυτά είναι νορμάλ και ότι όσα διαβάζεις τώρα είναι υπερβολές. Σου γαμάνε την ψυχή για 12 χρόνια και μετά σε σπρώχνουν στην αγορά εργασίας για να δουλέψεις σαν είλωτας προκειμένου να φουσκώσεις τις τσέπες της άρχουσας τάξης (Ποιό κοινωνικό έργο και πράσινα άλογα; Όταν βγείς στην αγορά εργασίας θα καταλάβεις και θα θελήσεις να ξεράσεις από αηδία με αυτά που γίνονται).

Έτσι λοιπόν και μεις, ως μία ελάχιστη ένδειξη αντίδρασης αλλά κυρίως ως μία προσπάθεια  αφύπνισης των συμμαθητών μας, εισήλθαμε στο 4ο ΓΕΛ Αγίας Παρασκευής το Σάββατο 31/3/12 και το γράψαμε με συνθήματα. Το σχολείο ήταν φρεσκοβαμμένο και κάλυπτε όλα τα συνθήματα που είχαν γραφτεί στο παρελθόν. Θύμιζε ακόμα περισσότερο φυλακή και τώρα του δώσαμε άλλη όψη. Εξακολουθεί να είναι φυλακή, όμως κοιτάζοντάς το κανείς θα καταλάβει ότι μες στα σχολικά κελιά υπάρχουν μερικοί μαθητές που αρνούνται να υποταχτούν, που αγωνίζονται για την ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού με πάθος και όνειρα για έναν κόσμο μακριά από εξουσίες και πειθαρχίες. Είναι αυτά τα άτομα που θα δεις στο δρόμο να πολεμάνε για την ελευθερία, που στην ειδήσεις χαρακτηρίζονται "τρομοκράτες, κουκουλοφόροι και βάνδαλοι", που οι φάτσες τους φιγουράρουν στα γραφεία της αστυνομίας. Είναι αυτά τα άτομα που επέλεξαν συνειδητά την ανοιχτή σύγκρουση με το Σύστημα μακριά από ρεφορμιστικές ψευδαισθήσεις. Δεν πρόκειται για μία δήθεν εφηβική επανάσταση. Και θα μας βρίσκουνε πάντα μπροστά τους, σε κάθε τους βήμα.

Προφανώς αυτή μας η κίνηση δεν αποτελεί σοβαρό πλήγμα για το καθεστώς και θεωρούμε ότι ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση πρέπει να κλιμακωθεί και να αποκτήσει άλλες διαστάσεις. Ωστόσο η ενέργειά μας προοριζόταν για την αφύπνιση των συμμαθητών μας και αυτό είναι όλο.

Το σύστημα της διδασκαλίας,
είναι η διδασκαλία του συστήματος.

Διατάραξη Αστικής Ησυχίας"

.

Αυτό είμαστε … εργαλεία που τους κάνουμε τη δουλειά

Πολλές φορές ακούω για τις τεράστιες διαφορές που έχουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί με τους μαθητές.
Σκέφτηκα πως κάτι θα υπάρχει που μας ενώνει… και να τι βρήκα.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί λίγο μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς ανυπομονούμε πραγματικά να έρθει η έναρξη των διακοπών. Κάνουμε ότι και στη διαφήμιση του τζάμπο, μετράμε αντίστροφα πόσες μέρες μας μένουν ( Χριστούγεννα –Πάσχα κτλ)
Από την άλλη μεριά το ίδιο κάνουν και οι μαθητές και μάλιστα με τον ίδιο και μεγαλύτερο ζήλο.
Και εκεί συνειδητοποιώ πως εργάζομαι σε ένα κτήριο με ανθρώπους όλων των ηλικιών που απλώς πεθαίνουν γα να μην είναι εδώ.

Όλοι μας ψάχνουμε πως θα αποδράσουμε από αυτή την αγγαρεία.
Λατρεύουμε τα Σαββατοκύριακα και μισούμε τις άλλες 5 ημέρες.
 
Ίσως αυτός να είναι και ο πραγματικός σκοπός του σχολείου – να εκπαιδεύουμε τα παιδιά στο να ανέχονται την αγγαρεία.

Τους λέμε ότι το σχολείο είναι ζωτικής σημασίας – τους εκπαιδεύουμε για να κάνουν τις δουλειές που τους αναθέτουν οι ανώτεροι – δεν έχει σημασία αν η εργασία τους είναι ενδιαφέρουσα γι αυτούς – θα τους πείσουμε ότι είναι για το δικό τους καλό – γιατί κάποιος από πάνω αποφάσισε ότι έτσι είναι και έτσι θα συνηθίσουν την αγγαρεία.

Αυτό είμαστε … εργαλεία που τους κάνουμε τη δουλειά και δουλειά μας είναι να τα διδάσκουμε να έχουν μικρότερη αντίσταση… σε όλα. 

Ήρθε η ώρα να διαλέξουν όλοι πλευρά.

Διευθυντές εκπαίδευσης και σχολικοί σύμβουλοι καλούν καθημερινά τους διευθυντές των σχολείων και τις προϊστάμενες των νηπιαγωγείων σε τετ α τετ συναντήσεις για να αξιολογήσουν πόσο πιστοί είναι στο σύστημα.

Επειδή ο έλεγχος του σχολείου από το αστικό κράτος, ως πολύ σημαντικού μηχανισμού αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας του ήταν και είναι προτεραιότητα, μέχρι πριν τα μνημόνια δεν υπήρχε λόγος να στριμώξουν τους Διευθυντές ( αφού τι πράγμα κυλούσε μόνο του) και τους Δάσκαλους.

Τώρα όμως απαιτείται και αυτοί να δηλώσουν πλήρη υποταγή για να μεταφέρουν το τρόμο και τη διαίρεση μέσα στο σχολείο.

Καλούνται, εμμέσως πλην σαφώς, να συμβάλουν στην κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών, των σχολείων και των μαθητών.

Ήρθε η ώρα να διαλέξουν πλευρά.

Oι προϊστάμενες των Νηπιαγωγείων στον Έβρο δεν παρουσιάστηκαν στα ατομικά ραντεβού άλλα πήγαν όλες μαζί με συνοδεία του ΔΣ του Συλλόγου δηλώνοντας πως δεν θα συμμετέχουν στην αξιολόγηση.

Στα Μελίσσια και στις Πεντέλες πέρα από την αποτροπή του να γίνει το καλοκαίρι το 1ο Δημοτικό, αξιολογικό κέντρο, από μια μικρή μερίδα δασκάλων και γονιών από τον Αριστερό και Α/Α χώρο... δεν έχει υπάρξει καμία άλλη αντίδραση.

 

Σαν Αυτόνομη Ζώνη γνωρίζουμε πολύ καλά το ρόλο των εκπαιδευτικών ( χωρίς να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι) και δεν τρέφουμε αυταπάτες για τον εντεταλμένο ρόλο τους .

Οι γονείς αυτού του Δήμου και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ξεχωρίσουν τους Φορτσάκηδες από τους υπόλοιπους και να εμπλακούν με παρεμβάσεις τους γιατί όλα αυτά έχουν στόχο  στα παιδιά  τους.

Όσο θα λέμε ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαλέξουν πλευρά τόσο θα το λέμε και για τους γονείς.

12 ερωτήματα ψάχνουν απάντηση

1)Γιατί τα παιδιά αγανακτούν όταν μπαίνουν στη τάξη ;

2)Γιατί όταν τα καλούν στο γραφείο του Διευθυντή αισθάνονται πως θα τιμωρηθούν ;

3)Γιατί τα αρνητικά συνθήματα στο σχολείο είναι πιο διαδεδομένα απ ότι τα θετικά ;

4)Γιατί τα θρανία είναι τοποθετημένα σε σειρές ;

5)Γιατί οι τάξεις έχουν μόνο μια πόρτα ;

6)Γιατί όλα τα σχολικά κτήρια είναι βαμμένα με αυτό το πρασινοεκρού χρώμα;

7) Γιατί στα σχολεία υπάρχει λίγη ή σχεδόν καθόλου βλάστηση ;

8) Γιατί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν έδρα ή ένα πολύ πιο επιβλητικό ΄΄ θρανίο ΄΄ από αυτά που έχουν τα παιδιά ;

9) Γιατί στα σχολεία δεν λαμβάνουν υπόψη τον φυσικό αερισμό, την κατεύθυνση του άνεμου και το φως της μέρας όταν τα χτίζουν ;

10) Γιατί η τάξη μοιάζει στα μάτια των περισσότερων παιδιών ως μια σιωπηλή αίθουσα   βασανιστηρίων ;

11) Γιατί τα παιδιά δεν αισθάνονται το αίσθημα της ανακούφισης αλλά του μίσους, του φόβου, της ενοχής και του περιορισμού ;

12) Γιατί ο δάσκαλος είναι πάντα εξόριστος στο πλάνο της ομαδικής φωτογράφισης της τάξης, σε μια άκρη ;

τα δημοσια σχολεια δεν είναι ελληνική ανακάλυψη

Το να πεις ευθέως σε κάποιο γονιο ότι τα σχολεια πρεπει να καταργηθούν είναι σας να λες σε έναν εθνικιστή ( γυρω στα 55 του)  πως είναι υιοθετημένος και πως οι πραγματικοι του γονεις είναι Τουρκοι.

Αν δεν εχει μελετήσει το πώς μας προεκυψε η υποχρεωτικη εκπαιδευση ή αν δεν είναι μαθητής, τοτε δεν εχεις και πολλες ελπίδες να σε καταλάβει και να σε υποστηρίξει.

Όταν λεμε υποχρεωτική εκπαίδευση ουσιαστικά μιλαμε για αναγκαστική εκπαίδευση, κατι που σου στερεί το δικαίωμα της επιλογης, κατι που σου στερεί την ελευθερία σου. 

Αυτό που σου στερεί την ελευθερία σου είναι η φυλακή, αλλα ακομα και για να φυλακίσεις καποιον ενήλικα θα πρεπει να αποδείξεις στο δικαστήριο ότι εχει διαπράξει εγκλημα,αλλα ακομα και ετσι (πριν φτασει σ αυτό ) εχει την επιλογή να το διαπράξει ή όχι… τα παιδια δεν εχουν καμία επιλογη, φυλακίζονται στο σχολειο μόνο και μόνο λογω της ηλικίας τους.

Φαντάζομαι πως θα γνωρίσεις πως τα δημοσια σχολεια δεν είναι ελληνική ανακάλυψη.

Όπως παρα πολλα αλλα , ετσι και το ελληνικο εκπαιδευτικό συστημα ειχε ως πρότυπο του το στυλ της δημοσιας εκπαίδευσης που ειχε η αυταρχική Πρωσία στις αρχες του 19ου αιωνα. Μετα την ήττα της Πρωσίας από τον Ναπολέοντα το 1807, ο βασιλιας Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ αποφάσισε να ενισχύσει το εθνικο σύστημα εκπαιδευσης που συστάθηκε εκει καπου στο 1717.Τα παιδια από την ηλικία των 7 ετων επρεπε να πηγαίνουν σχολείο και οι γονεις που δεν συμμορφώνονταν με αυτή τη διαταγή , βίωναν την τιμωρία από το κρατος που τους έπαιρνε την επιμέλεια των παιδιών.

Ετσι φτάνουμε το 1819 οπου η υποχρεωτική εκπαίδευση για 1η φορα στην ανθρώπινη ιστορια πλασάρεται με τη βια σε ένα εθνος.

Οι στοχοι ηταν απλοι.

Υπάκουοι μαθητές σημαίνει,  υπάκουοι στρατιώτες για τον στρατο, υποταγμένοι εργαζόμενοι στα ορυχεια, υποτακτικοί δημόσιοι υπάλληλοι στην κυβερνηση, ήσυχοι εργατες στην βιομηχανία και πολιτες που πιστεύουν μονο στο εθνος.

Τα αποτελέσματα ηταν αναμφίβολα ευχάριστα για την άρχουσα ταξη της Πρωσιας και την βιομηχανία της.

Το 92% των παιδιων μορφώνονταν μ αυτόν τον τροπο.

Αυτό λοιπόν το μοντελο, το πηραν πολλες χωρες και η κάθε μια το προσαρμοσε πανω στα δικα της συμφέροντα. 

Ετσι σιγα-σιγα φτάνουμε στη σύγχρονη εκπαίδευση και όπως αυτή εχει εξελιχτεί μεχρι σημερα που αυτή βασίστηκε πανω στις αρχες της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας οπου ο άνθρωπος δεν είναι τιποτα άλλο παρα ένα κομμάτι κρεας που πρεπει να αγοράζει τα προϊόντα τους και να πεθαίνει στους πολέμους τους.  

Μια κοινωνία οργανωμένη σε βάρδιες για να μπορει να τρεξει 24 ωρες τη μερα φέρνοντας χρήματα στους πλούσιους.

Με λιγα λογια, οι καπεταναίοι της βιομηχανίας και των κυβερνήσεων, θέλησαν να εχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα διατηρεί την κοινωνικη συνοχή από την καθοδηγουμένη διδασκαλία μας από εκείνους και που δεν θα μας αφησει να σκεφτούμε να αμφισβητήσουμε την όποια Αρχή.

Με ακόμα πιο απλα λογια, τα σχολεια ορίστηκαν ως ΄΄ εργοστάσια΄΄ που 1η υλη και τελικά προϊόντα είναι τα παιδια ακριβως στις προδιαγραφές που παρήγγειλαν οι κατασκευαστές του.

Τα σχολεια λειτουργούν για να παράγουν εθισμένους χρηστές του ναρκωτικού που λέγεται ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Σήμερα η περιοχή μας ( αλλα και ολη η Ελλαδα) ζει σε εκπαιδευτική νιρβάνα.

Καθήκον μας είναι να σκουπίσουμε τους εγκεφάλους τους από τις ακαθαρσίες της δήθεν πραγματικότητας.

Tisp e Pitou

Τα 4 βασικά καθήκοντα της δημόσιας εκπαίδευσης σε μια καπιταλιστική κοινωνία

Το 1^ο καθήκον της δημόσιας εκπαίδευσης σε μια καπιταλιστική κοινωνία είναι να διδάξει στους μαθητές να ΄΄σέβονται την Αρχη΄΄…

Αυτό γίνεται με την τοποθέτηση ενός γραφειοκράτη δάσκαλου που μέσα στο σχολείο αναλαμβάνει το ρόλο του γονέα ή κηδεμόνα του μαθητή… μια αυταρχική και ξερή φιγούρα.

Η ΄΄Αρχη ΄΄ επιβάλλεται μέσα από ένα σύστημα τιμωρίας προς εκείνους που δεν κάνουν ότι τους λένε, που δεν συμμορφώνονται και απειθαρχούν.

Σκοπός όλου αυτού είναι , με την χρόνια επιβολή αυτών των κανόνων να μας προετοιμάσουν για τον κόσμο των αφεντικών μεταχειρίζοντας μας σαν ηλίθιους και κατώτερους.

Το 2^ο  καθήκον της δημόσιας εκπαίδευσης σε μια καπιταλιστική κοινωνία είναι η στέρηση της ατομικότητας μας.

Μας επιβάλουν κράτος και Υπουργείο ότι εκείνοι θεωρούν πως έχουν δικαίωμα να μας διδάξουν χωρίς όμως  να μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα σε δικες μας ιδέες, επιθυμίες και ταλέντα.

Αυτό επιτυγχάνεται με την τοποθέτηση μας σε ένα κλειστό περιβάλλον με εκατοντάδες ανθρώπους της ηλικίας μας , διδάσκοντας μας ότι όποιος δεν ακολουθει τη μάζα είναι άξιος περιφρόνησης.

Όλο αυτό αποτελεί τη βάση ενός συστήματος που εκείνοι ονομάζουν ΄΄ κοινωνικός έλεγχος στο χώρο εργασίας ΄΄….

Όπου οι εργαζόμενοι καλούνται να ΄΄ απομονώσουν ΄΄ τον ΄΄ ταραχοποιό ΄΄ , να τον παραδώσουν στους συναδέλφους τους και στο αφεντικό τους.

Το 3^ο  καθήκον της δημόσιας εκπαίδευσης σε μια καπιταλιστική κοινωνία είναι να αποθαρρύνει τη διαφωνία.

Αυτό γίνεται με το σύστημα αξιολόγησης μας από το σχολείο.

Βαθμολογούμαστε με βάση την ικανότητα μας να επαναλαμβάνουμε γεγονότα , στοιχεία και φράσεις άσχετα με το αν έχουμε καταφέρει την κατανόηση τους.

Η μηχανική αποστήθιση , μας στερεί την ικανότητα να αιτιολογούμε την τοποθέτηση μας σε όσα διδασκόμαστε καθώς και να τα αμφισβητούμε.

Μας μεταφέρουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει μια ΄΄ σωστή απάντηση ΄΄ σε κάθε ερώτηση και αυτή… είναι μόνο αποδεκτή.

Αυτό έχει ως στόχο να μας ενθαρρύνει να δείξουμε  πίστη σε ΄΄ ηγέτες ΄΄ οι όποιοι έχουν τις σωστές απαντήσεις.

Με την αποθάρρυνση της δημιουργικής , ερευνητικής και κριτικής σκέψης , προετοιμαζόμαστε για την ενηλικίωση μας όπου όλες οι απαντήσεις στα προβλήματα της ζωής , έρχονται μέσα από την τηλεόραση , την Κυβέρνηση και την θρησκεία.

Αυτό  κάνει πιο δεκτικούς τους ανθρώπους στην προπαγάνδα.

Ίσως αυτό να εξηγεί το πώς οι μαθητές αντιλαμβάνονται τη μάθηση ως κάτι βαρετό και την αποθάρρυνση τους για εκμάθηση αργότερα στη πορεία της ζωης τους.

Το 4^ο  καθήκον της δημόσιας εκπαίδευσης σε μια καπιταλιστική κοινωνία είναι να ενθαρρύνει τον εγωισμό.

Αυτό γίνεται με τον καταναγκαστικό ανταγωνισμό μεταξύ μαθητών στα μαθήματα , στα αθλήματα κτλ…

Το σχολείο μας διδάσκει ότι εκείνοι που χάνουν , που έχουν χαμηλές επιδόσεις είναι κατώτεροι.

Οι κατώτεροι δεν αξίζουν βοήθεια γατί είναι τεμπέληδες, αξίζουν τη βοήθεια μας μόνο οι όμοιοι μας… και αυτό επιτυγχάνεται με αυστηρή τιμωρία σε περίπτωση συνεργασίας μαθητών στη διάρκεια τεστ – διαγωνισμάτων κτλ…

Με αυτόν τον τρόπο μας προετοιμάζουν να είμαστε πρόθυμοι να θυσιαστούμε για την ΄΄ ομάδα ΄΄ ( καπιταλιστική εταιρία) και να είμαστε αμείλικτοι με του ΄΄ τεμπέληδες ΄΄..

Το σύστημα αυτό, της εκπαίδευσης όπου καλούνται να το υποστηρίξουν και να το εφαρμόσουν δάσκαλοι και γονείς πανω στα παιδιά, σε ότι πιο αγνό καθαρό και εξεγερσιακο από τη φύση του , πρέπει να μας βάλει ολους σε σκέψεις και δράσεις.

Το ερώτημα είναι … αν υπάρχουν δάσκαλοι που ΔΕΝ αισθάνονται απλα κρατικοί υπάλληλοι αλλά παιδαγωγοί και γονείς που θέλουν να σταθούν σαν σύντροφοι στη ζωή των παιδιών τους …

Ο εκπαιδευτικός ως εχθρός

Μερικοί Δάσκαλοι έχουν δυσκολία στο να διατηρήσουν την λεγομένη καλή συμπεριφορά των μαθητών μέσα στις τάξεις τους.

Ο τόνος της φωνής , οι χειρονομίες, η έκφραση του , δίνουν το στίγμα του Δάσκαλου στους μαθητές.

Ο Δάσκαλος που είναι ένας καλά εκπαιδευόμενος ενήλικας, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει πολλες φορες μια πρωτόγονη γλώσσα προς τον μαθητή ( όχι γιατι ο μαθητής είναι ηλίθιος ) για να μπορεσει να του δώσει να καταλάβει … κάτι σαν το "Me Tarzan, you Jane,"  ..

Αντι όμως να δει αυτή την πλευρά του "Me Tarzan, you Jane,"  .. ώστε να κάνει πιο κατανοητά αυτά που θελει να τον διδάξει, βλέπει μια άλλη πλευρά του Me Tarzan,you Jane,"  … τον μαθητή σαν απολίτιστο άνθρωπο που εχει ανατραφεί από γορίλες… με αποτέλεσμα να μεγαλώνει ετσι το χάσμα μεταξύ τους.

Η πεποίθηση ότι οι εκπαιδευτικοί είναι ανώτεροι και ότι αυτή η υπέροχη τους δίνει το δικαίωμα να είναι αγενείς προς τους μαθητές , είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της αυταρχικής εκπαίδευσης.

Υπάρχουν χιλιαδες εκπαιδευτικοί – ισως ακομη και οι πλειοψηφία τους – που ποτε δεν θα ήθελαν να προσβάλουν τους μαθητές , αλλά το ιδιο το σύστημα εχει δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα στην οποία η εχθρικότατα προς τα παιδιά είναι κανόνας.

Όταν τα παιδιά εχουν μαθει να θεωρούν τους εκπαιδευτικούς ως ανταγωνιστές, η ειρηνική συνύπαρξη τους είναι ακατόρθωτη.

Όταν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που πιστεύουν ότι ο μονος τροπος για να διδάξουν οτιδήποτε είναι με το να κυριαρχήσουν στην ταξη , τοτε ο ανταγωνισμός με τους μαθητές μεγαλώνει.

Ο ρολος του εκπαιδευτικού είναι να είναι βοηθός στην αυτο–εκπαίδευση  του μαθητή , να διεγείρει το ΄΄μαθαινω πώς να μαθαινω΄΄ και 0χι να κάνει την εκπαίδευση οργανο βασανισμού διδάσκοντας ιδεες προκαθορισμένες από την αστική εξουσία.

Ο ρολος του Δασκαλου δεν είναι να σκοτώνει την άνθηση της σκεψης και να μετατρέπει τους μαθητες σε μπαταρίες

Μια κατάσταση αμοιβαίας εχθρότητας μεταξυ εκπαιδευτικών – μαθητων αποτελεί εμπόδιο στη διδασκαλία και τη μαθηση. Οσοι εχουν κανει αυτή την ανόητη εχθρότητα ΄΄αρχη΄΄ στο σχολειο , οδηγούν πολλες φορες σε λαθος μονοπατια τους μαθητες.

Ο εκπαιδευτικός πρεπει να μπαίνει στη ταξη με τη λογικη για πραγματική συνεργατική μαθηση, κατι σαν…΄΄ ειμαι δασκαλος σας ...και μαθητης σας ΄΄.

Κείμενο μαθήτριας του Λυκείου Μελισσιων.

Καταλήψεις; Σε τι εποχή ζούμε δηλαδή;
Ζούμε λοιπόν σε μια εποχή κατά την οποία η παιδεία αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο με το οποίο μπορεί ένας άνθρωπος να πορευθεί.

Είναι το όπλο το οποίο ουσιαστικά μπορεί να ανοίξει τα μάτια σε ανθρώπους που κοιμούνται και να τους δείξει τι πραγματικά συμβαίνει, και αυτό δε βολεύει κανένα από τους "πάνω".

Οπότε τι?
Εμπορευματοποιούν την παιδεία δήθεν οτι προσπαθούν να την εξελίξουν και την φέρνουν σε ένα επίπεδο που ούτε τα βασικά δε μπορεί να σου προσφέρει, και δε μπορεί να σου προσφέρει ούτε τα βασικά επειδή γίνεται τόσο δυσνόητη που για να την κατανοήσεις χρειάζεσαι κι άλλα μέσα, εξωσχολικά!
Για να τα έχεις όμως πρέπει να χεις και λεφτά..και αυτά δεν υπάρχουν ουτε στο μηδαμινό τους!
Αυτός ο φαύλος κύκλος της πλέον!
Αφού δεν έχεις λεφτά δε μπορείς να μάθεις..και γίνεσαι δούλος, ο απαίδευτος δούλος που θέλουν να είσαι!
Ναι, ωραία όλα αυτά αλλά ειναι οι καταλήψεις το καλύτερο μέσω για να αποκτήσεις αυτά που θες;

Στην προκειμένη περίπτωση είναι η καλύτερη επιλογή, γιατί και σε μια πλατεία να πάμε να φωνάξουμε κανένας δε θα μας ακούσει διότι είμαστε μαθητές, είμαστε παιδιά, ποιος μας παίρνει στα σοβαρό;

Ενώ έτσι τους αναγκάζουμε να μας ακούσουν, παύουμε να πορευόμαστε με αυτό το υπέροχο "νέο σύστημα" και δείχνουμε την απάρνηση μας δείχνουμε τις προθέσεις μας, γιατί δε θέλουμε να γίνουμε δούλοι κανενός, θέλουμε να μάθουμε και να μάθουμε σωστά!
Χωρίς αυτό να σημαίνει οτι η κάθε μάνα και ο κάθε πατέρας να πρέπει να φτύνουν αίμα για να μάθουμε!

Ζούμε λοιπόν στο 2014 οχι στο 1900 και θα διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν!

Ποιά είναι τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των μαθητών

Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. 

Το σχολείο έχει υποχρέωση να ενημερώνει τους μαθητές για τα δικαιώματά τους και οι μαθητές έχουν δικαίωμα έκφρασης των απόψεών τους ατομικά και συλλογικά.

Κάθε μαθητής και μαθήτρια πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό ως αυτόνομη προσωπικότητα που έχει δικαιώματα και δυνατότητες. Η εφαρμογή της σχολικής πειθαρχίας πρέπει να γίνεται με τρόπο που σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εξαντλώντας τα παιδαγωγικά μέσα σωφρονισμού, και αποφεύγοντας το στιγματισμό και τη διαπόμπευση.

Δικαίωμα ποιότητας σπουδών – Δικαίωμα υγιεινής και ασφάλειας: Η δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά πρέπει να συνδυάζεται με κατάλληλες σχολικές εγκαταστάσεις, έγκαιρο διορισμό επαρκούς αριθμού εκπαιδευτικών, παροχή σχολικών βοηθημάτων και διεξαγωγή των μαθημάτων, σύμφωνα με το εγκεκριμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Οι σχολικοί χώροι πρέπει να παρέχουν ασφάλεια και να πληρούν τους όρους υγιεινής, με τακτική καθαριότητα και αποτροπή περιβαλλοντικών επιπτώσεων στην υγεία των μαθητών.

Κανένας δεν δικαιούται να προβεί σε έλεγχο της τσάντας μαθητή. Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού στο άρθρο 16,προβλέπει:
«Κανένα παιδί δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αυθαίρετης ή παράνομης επέμβασης στην ιδιωτική του ζωή, στην οικογένειά του, στην κατοικία του ή στην αλληλογραφία του, ούτε παράνομων προσβολών της τιμής και της υπόληψής του».

Σύμφωνα με την Κουτζαμάνη , καλό παιδί είναι αυτό που είναι υπάκουο στους ενήλικες.
Αυτό που ξέρει την τελευταία λέξη της μόδας της ανοησίας.
Που είναι πιστό στην αυτοκρατορία της βλακείας, της παρωδίας του σχολείου και ζει ευτυχισμένο με παρακμιακές χαρές.
Η Κουτζαμάνη, πιστό βρομόσκυλο της εξουσίας ''υπενθυμίζει'' το φόβο που πρέπει να έχουν οι μαθητές και οι γονείς τους σε περίπτωση που συμμετέχουν σε καταλήψεις.
Ανήκει στα γνωστά παράσιτα που έχουν ως σκοπό να σκοτώνουν κάθε εκδήλωση μοναδικότητας των παιδιών, αφοδεύοντας επάνω τους ( κατά παραγγελία του κράτους) αποφάσεις καταστολής ώστε να συντηρούν από μόνοι τους τον εαυτό τους σε κατάσταση ημι-ερειπίου και μισο-λιπόθυμου.
Kαι από κάτω οι γονείς, η ''Μέκκα της απονεύρωσης'' , θεατές που γουστάρουν τις δημόσιες τελετουργίες αποδιοπομπαίων τράγων παρασέρνοντας σ αυτόν τον οχετό και τα παιδιά τους.
Πολλά τέτοια παρανοϊκά σωματίδια χειροκροτούν την Κοτζαμάνη, ζουν για να δέχονται διαταγές από παντού, για τέτοια ερήμωση μιλάμε.
Τα παιδιά δεν είναι μια απλή διαφημιστική εκστρατεία, είναι μια κραυγή πολέμου που κατευθύνεται ενάντια σε οτιδήποτε τα περιορίζει...
... και εσείς τα μαθαίνετε να δειλιάζουν.

Χθες κοντά στα μεσάνυχτα έγινε υποτίθεται ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στο αστυνομικό τμήμα Χολαργού πως μια ομάδα παιδιών προσπαθεί να μπει στο γυμνάσιο επί της οδού αετιδέων και να το θέσει υπό κατάληψη. λόγω του τηλεφωνήματος, βγήκαν σεργιάνι μηχανές της ομάδας δίας καθώς και ένα αυτοκίνητο της ασφάλειας. επειδή προφανώς δεν μπόρεσαν να βρουν κάποιον κακό εγκληματία, για να προστατέψουν την φιλήσυχη περιοχή του Χολαργού ξεκίνησαν τις προσαγωγές παιδιών που απλά βρίσκονταν στο δρόμο. επιβεβαιωμένα από μάρτυρες, έγιναν προσαγωγές ανηλίκων οι οποίοι ΔΕΝ ήταν μέσα στο σχολείο και απλά έτυχε να περπατούν εκείνη την ώρα σε διάφορους δρόμους του Χολαργού. τα παιδιά οδηγήθηκαν στο τμήμα με το αυτοκίνητο της ασφάλειας, όχι περιπολικό, ενώ οι ασφαλίτες δεν έδειξαν ούτε καν την αστυνομική τους ταυτότητα. αιτιολογία της προσαγωγής; εξακρίβωση στοιχείων γιατί ήταν ύποπτοι για οργάνωση κατάληψης δημόσιου κτηρίου. κατά την διάρκεια της παραπάνω διαδικασίας στην οδό υμηττού (δίπλα στο τμήμα) 2 άτομα της ομάδας δίας καθώς και κάποιοι πεζοί αστυνομικοί, κυνήγησαν δυο 15χρονα τα οποία από τον φόβο τους προσπάθησαν να κρυφτούν στον κήπο μιας πολυκατοικίας. αφού με φακούς και αυτοθυσία οι ηρωικοί έλληνες αστυνομικοί τους εντόπισαν, πέταξαν τον έναν 15χρονο στο χώμα και του πέρασαν χειροπέδες. ο δεύτερος προσπάθησε να διαφύγει και τότε ακόμα ένας ηρωικός αστυνομικός των δίας, καβάλησε την μηχανή του και μερικά στενά πιο κάτω τον έπιασε, τον μετέφερε στο τμήμα και αφού του είπε “θέλετε να μας σκοτώσετε;” άρχισε να του ρίχνει κλωτσιές με τα άρβυλα. τα παιδιά αφέθηκαν ελεύθερα μετά την εξακρίβωση των στοιχείων τους. το ένα βέβαια κούτσαινε από τις κλωτσιές του ένστολου ήρωα αλλά δεν πειράζει. τι είναι ένα παιδί που κουτσαίνει μπροστά στην διαφύλαξη της Γ’ ανάπηρης ελληνικής δημοκρατίας;

Απόδοση αφήγησης δια μνήμης ;

Απόδοση αφήγησης δια μνήμης ;

Τα πολύ παλιά χρόνια όλος ο κόσμος πήγαινε σχολείο. Τα ζωα, τα φυτά, οι πετρες, όλα πήγαιναν σχολείο.

Οι γηραιότεροι διδασκαν τους νεότερους πώς να υπερασπίζονται τον εαυτο τους και που θα βρουν τροφή.

Οι νεότεροι δίδασκαν στους γηραιότερους πώς να κρατούν το μυαλο τους ανοιχτο και σε εγρήγορση.

Ετσι ενας πλατανος μπορουσε να διδάξει βοτανολογία σε μια νεαρή αλεπου.

Μια πετρα διαλογισμό σε μικρα σπουργίτια.

Ο ανεμος να διδάξει χορο σε νιφάδες , η φωτια  τη μαγεια και την χρησιμότητα της .

Ενας κάκτος μαθήματα αυτοάμυνας , το αηδόνι πώς να τραγουδάς και γεωγραφία από έναν πιγκουΐνο.

Ολοι μάθαιναν ελεύθεροι ελευθέρα αυτό που ήθελαν.

Ο κάθε ενας επέλεγε που, ποτε,πως και με ποιον θα μάθαινε.

Ολοι τους αγαπουσαν το σχολειο που δεν το ονομαζαν ‘’σχολειο’’ αλλα ζωη.  

Και ξαφνικά μια μερα επεσε από ένα δεντρο ένα νέο ζωο που λεγόταν homo sapiens ετοιμο πως ξερει τα παντα και καλύτερα από τον καθενα.

Ο ιδιος αποκαλουσε τον εαυτο του Μεγα Δασκαλο και αμεσως βάλθηκε να τους διδάξει ολους. Μετα από χρονια όμως διαπίστωσε ότι κανεις δεν τον καταλαβαινε , ετσι ελεγε.

Προσπάθησε να δωσει μαθηματα ηθικής στις πετρες αλλα οι πετρες δεν καταλάβαιναν την ομιλία του.

Προσπάθησε να παραδώσει μαθηματα οικονομίας στα πουλια αλλα εκεινα φτερούγισαν δεξια και αριστερα αδιαφορώντας για τους νομους της αγοράς.

Μια μερα προσπάθησε να διδαξει ευγένεια στη φωτια αλλα εκαψε τα δάχτυλα του και παραλίγο να πνιγεί ενώ προσπαθούσε να πειθαρχήσει ένα ποτάμι.

Οσο για το μαθημα των μαθηματικων στα αστερια και γεωπολιτικής στον ανεμο , σκετη αποτυχία.

Όλα αυτά εκαναν τον homo sapiens να θυμώσει τοσο πολύ που αποφασισε να κοψει τους δεσμους του με τον κοσμο αφου δεν ηθελε να διδαχτεί κανεις απ αυτόν και πως θα δίδασκε μοναχα τα παιδια του.

Ετσι εφτιαξε μια μεγαλη φυλακη, εβαλε μεσα τα παιδια και απαγόρευσε να μπαίνουν μεσα σ αυτή τα ζωα, τα φυτα, ο ανεμος, η βροχη, οι πετρες και τα αστερια.

Τη φυλακη αυτή την ονόμασε ΣΧΟΛΕΙΟ.

Ο κοσμος εξω αποφάσισε να εξακολουθήσει υπάρχει μεχρι ο   homo sapiens καταλάβει πως και αυτος είναι μερος του σχολειου της ζωης.

Παρόλο που αυτό εγινε πριν από πολλα χρονια , ο homo sapiensδεν εχει μαθει απολύτως τιποτα. Ακομα και σημερα τα εγγονια του homo sapiens συνεχιζουν να σπαταλούν τον λιγο χρονο τους κανοντας τον δασκαλο της φυλακης.

Ενώ εξω ο κόσμος συνεχιζει … την ελευθερια του. 

Διαβάζοντας ο καθένας μας το Πρωτόκολλο Συνεργασίας για την Πρόληψη και την Επίλυση Περιστατικών Σχολικής Βίας και Εκφοβισμού που δημοσίευσε η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Αττικής, διαπιστώνει οτι για την οποιαδήποτε προβατική συμπεριφορά μεσα στο σχολείο φταιει ο μαθητης και η οικογενεια του και ΟΧΙ το σχολειο , ΟΧΙ οι εκπαιδευτικοί , ΟΧΙ οι συνθήκες και ΟΧΙ η πολιτεία
Το 1ο πραγμα που λεει το Πρωτόκολλο Συνεργασίας είναι η διαπόμπευση του μαθητή , να τον κανει δακτυλοδεικτούμενο και ΜΕΤΑ όλα τα αλλα.
Προσέξτε
Α’ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΟΧΙ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ

Πρόληψη ή αντιμετώπιση περιστατικού σε ενδοσχολικό επίπεδο
Ο πρώτος και καθοριστικός κρίκος από τον οποίο ξεκινά η παρέμβαση είναι ο εκπαιδευτικός της τάξης. Συγκεκριμένα, η παραβατική συμπεριφορά μαθητή/τριας προβληματίζει τον εκπαιδευτικό της τάξης, ο οποίος αρχικά διαπιστώνει και συνειδητοποιεί το πρόβλημα, το οποίο στη συνέχεια κοινοποιεί στη σχολική κοινότητα (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς). Εξίσου σημαντικός σε αυτό το επίπεδο είναι και ο ρόλος της οικογένειας του/της μαθητή/τριας με την παραβατική συμπεριφορά.

Β’ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΟΧΙ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ
Ακολουθείται η ίδια διαδικασία του προηγούμενου επιπέδου

Γ’ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΟΧΙ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ
Ακολουθείται η ίδια διαδικασία του προηγούμενου επιπέδου κτλ κτλ

Δ’ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ
Ακολουθείται η ίδια διαδικασία του προηγούμενου επιπέδου κτλ κτλ

Οι περισσότεροι γονεις ,αν όχι ολοι , δεν γνωριζουν αυτό.
Τα σχολεια εχουν σκόπιμα καλλιεργήσει μια αίσθηση ανικανότητας στους γονείς με σκοπο να τους εμπιστευόμαστε τα παιδια μας με αντάλλαγμα να μας κατηγορούν για τις αποτυχίες του.

Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν κάλοι δάσκαλοι. Αλλά πόσοι από αυτούς και πόσες φορές θα τύχει να συναντηθούν με τα παιδιά μας, ώστε να τους αναδείξουν την ομορφιά των μαθηματικών ή τη λογική της τέχνης και όχι να μετατρέψουν το μάθημα σε μια τυποποιημένη διάλεξη που μόνο αν σηκώσεις το χέρι σου δικαιούσαι την απάντηση του δάσκαλου στην ερώτηση σου;

Πόσοι δάσκαλοι μπορούν να αποδεχτούν πως οι μαθητές δεν πρέπει να «συσκευάζονται» μέσα στις αίθουσες;

Η παιδεία ή εκπαίδευση, όπως την λέτε, δεν είναι η διαδικασία «προχωράμε από το σημείο Α στο σημείο Β κατά μήκος των γραμμών», δεν οροθετείται ούτε την καθίστα αρμόδια για το τι θα σε κάνει ευτυχισμένο.

Παιδεία ή εκπαίδευση είναι η περιέργεια, το να κοιτάς τον κόσμο γύρω σου με τα μάτια του παιδιού που έχεις καταχωνιασμένο μέσα σου εδώ και πολύ καιρό.

Η προέλευση της δημόσιας εκπαίδευσης έχει τις ρίζες της στη πρώιμη ανάπτυξη των φιλελευθέρων κρατών.

Η νέα αναδυομένη τάξη, η αστική τάξη, συνειδητοποίησε ότι χρειάζεται ένα όχημα μετάδοσης της ιδεολογίας της και το σχολείο ήταν ένα εξαιρετικό μέρος για να μεταδώσει τις άξιες των ιδιοκτήτων της νέας κοινωνίας.

Να επιβάλει την αρχή, την ιεραρχία και τον εθνικισμό, πάντα με την ισχυρή επιρροή της εκκλησίας, ώστε να ελέγχονται οι νέες γενιές από την παιδική τους ηλικία.

Η ανάγκη για μια πιο μορφωμένη εργατική τάξη στις νέες τεχνολογίες παράγωγης, μετέτρεψε το σχολείο σε κέντρο μετάδοσης των αξιών του καταναλωτισμού, της ανταγωνιστικότητας και του ατομικισμού.

Δεν μπορούμε να αγνοούμε πως το εκπαιδευτικό σύστημα χρησιμεύει ως όργανο παρασκευής υπάκουων μαζών με τεχνική κατάρτιση στη πλήξη της μισθωτής εργασίας.

Ούτε να αγνοούμε πως οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούνται σαν φιγούρες που υπακούουν διδάσκοντας υπακοή σε μια «ανώτερη αρχή», την αρχή της εξουσίας.

Ποσό τυχαίο είναι όταν οι «αγενείς» και «αντάρτες» μαθητές, που απλά αντιδρούν απρόθυμα στο αυταρχικό σχολείο, κινδυνεύουν να «απελαθούν» ή να τιμωρηθούν; 

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει πως τα σχολεία λειτουργούν σαν κυβερνητικά φέουδα;

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει πως οι «τεχνικές» του σχολείου αποδίδουν τέλεια στο εκμηδενισμό της προσωπικότητας, στην εξαφάνιση του αυθορμητισμού, στην τελειοποίηση της τεχνικής της αποστήθισης και στο «θάψιμο» της κριτικής ματιάς ;

Ποια λοιπόν η χρησιμότητα του σχολείου όταν όλοι ξέρουμε πως η κυβέρνηση θα υπαγορεύει πάντα την εκπαίδευση της τυραννίας;

Γιατί πρέπει να δεχόμαστε ως φυσιολογικό να τρέμει το παιδί μας, αν δεν έχει διαβάσει ή καταλάβει το μάθημα και πρέπει να σηκωθεί στον πινάκα;

Ποιος εγκρίνει τη σχολική φοβία;   

Τι είναι τελικά το σχολείο ;

Είναι ένα ξόρκι γεμάτο ψέματα, με θεό έναν ανακριτή, γεμάτο ιεροεξεταστές, προπαγάνδα, που κατασκευάζει επιζώντες της δουλείας και της υποτέλειας, σκλάβους εσωτερικά και δούλους εξωτερικά, που εξαφανίζει τα δικαιώματα.

Μια μήτρα που έχει αναστήσει γελοίες δικτατορίες.

Ένα σιχαμερό κατασκεύασμα που δεν αναγνωρίζει πως οι πρώτες ανάγκες ενός παιδιού είναι αγάπη, ασφάλεια, τροφή, ζεστασιά και αρκετός ύπνος.

Πάντα οι αίθουσες διδασκαλίας θα αποτελούν γόνιμο έδαφος για πολλά προβλήματα.

Η κρίση αξιών στο σχολείο, που το ίδιο την δημιουργεί με την ανισότητα  των απόψεων, των απαντήσεων και με τη αποδοχή κριτικής… δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Ένα σχολείο που διδάσκει  πώς να εκθέτει ανελέητα τους αδύναμους και να τους αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο, που μαθαίνει στα παιδιά πώς να είναι ανίσχυροι στην κατάχρηση εξουσίας των δασκάλων, που τα αναγκάζει να λειτουργούν υπό πίεση, που τα ταπεινώνει, που τα ειρωνεύεται…. απλά πρέπει να πάψει να υπάρχει.

Tisp e Pitou